Salvador woonde in een bouwput op driehoog waar woningcoöperatie, Vestia, zijn huurders ten strengste verbood om bloemen en planten op het balkon te kweken. Zijn verlangen naar groen was te groot om hieraan te voldoen. Waardoor Salvador besloot om zijn frustraties als een stil protest om te zetten in kunst voor zijn woonomgeving.

Dit kunstwerk wordt gekenmerkt door tijdelijkheid én er is sprake van onbereikbaarheid door het tussengelegen plexiglas. Het bordje ‘neem mee’ versterkt het gevoel van onbereikbaarheid en de groei van het verlangen. Het werk heeft veel potentie want veel bakjes = veel groen. Zeker op regenachtige dagen versterkt het melancholisme het gevoel van onbereikbaarheid.