Raster in Vierkant bestaat uit een grote grijze golfplaat, met in het midden een sober omlijst strak vierkant raster. De minimalistische compositie lijkt een ode aan orde en structuur. Maar Fatma Ammadhou nodigt je uit dicht op het werk te staat en vervolgens langzaam achteruit loopt. Dan je zie je een subtiel moiré-effect ontstaan: de compositie lijkt zacht te trillen. Met dit optische spel laat Ammadhou zien dat rigide structuren niet altijd zo stabiel zijn dan ze op het eerste gezicht lijken.

Raster in Vierkant bestaat uit een grote grijze golfplaat, met in het midden een sober omlijst strak vierkant raster. De minimalistische compositie lijkt een ode aan orde en structuur. Maar Fatma Ammadhou nodigt je uit dicht op het werk te staat en vervolgens langzaam achteruit loopt. Dan je zie je een subtiel moiré-effect ontstaan: de compositie lijkt zacht te trillen. Met dit optische spel laat Ammadhou zien dat rigide structuren niet altijd zo stabiel zijn dan ze op het eerste gezicht lijken.

Neiging toont twee betonnen fallussen en een verweerde oranje figuur. Een van de fallussen neigt lichtjes naar de ander, maar de rode figuur in het midden vormt een strenge rechter die tussen beide komt. Ook het vaste materiaal staat voor de onmogelijkheid om om elkaar te bereiken. De compositie verbeeldt de persoonlijke worstelingen van Gonzales als queer man in de Latijns-Amerikaanse macho-cultuur. De toenadering blijft bij een neiging, een liefde onbereikbaar gemaakt door normatieve sociale structuren.

Neiging toont twee betonnen fallussen en een verweerde oranje figuur. Een van de fallussen neigt lichtjes naar de ander, maar de rode figuur in het midden vormt een strenge rechter die tussen beide komt. Ook het vaste materiaal staat voor de onmogelijkheid om om elkaar te bereiken. De compositie verbeeldt de persoonlijke worstelingen van Gonzales als queer man in de Latijns-Amerikaanse macho-cultuur. De toenadering blijft bij een neiging, een liefde onbereikbaar gemaakt door normatieve sociale structuren.

Neiging toont twee betonnen fallussen en een verweerde oranje figuur. Een van de fallussen neigt lichtjes naar de ander, maar de rode figuur in het midden vormt een strenge rechter die tussen beide komt. Ook het vaste materiaal staat voor de onmogelijkheid om om elkaar te bereiken. De compositie verbeeldt de persoonlijke worstelingen van Gonzales als queer man in de Latijns-Amerikaanse macho-cultuur. De toenadering blijft bij een neiging, een liefde onbereikbaar gemaakt door normatieve sociale structuren.

Machteld van de Bonne werkt met levende materialen die zich zelfstandig over een metalen drager verspreiden. Ze stuurt het proces nauwelijks aan, maar volgt slechts hoe het werk organisch groeit. Zodra een natuurlijke balans is bereikt, stopt ze de ontwikkeling en legt ze het resultaat vast. Zo ontstaat een levend herinneringsobject waarin de autonomie van de natuur centraal staan.