Hoop, 2019

Barbara Stenginnen

Luik, 1971

beton, biomateriaal

Barbara Stenginnen ervaarde tijdens haar artist residentie in Tsjernobyl dat de natuur alles wat door de mens gemaakt was zou overwoekeren. Het is als het olijftakje waarmee de duif na de zondvloed terugkwam bij Noach. Wij hebben geen woord van God nodig om te weten dat we de wereld helemaal vernietigen. Overbevolking en groeiend consumentengedrag veranderen de wereld in een verzameling van woonflats, distributieblokken en datacenterwolkenkrabbers die in al onze behoeftes moeten voorzien en uiteindelijk alleen nog een grijze, platgewalste aarde overlaten. 

Hoop, 2019
Barbara Stenginnen
Vorige
Vorige

Mijn leven als een ver familielid, 2014

Volgende
Volgende

Ladder, 1997