Ichmienev maakte dit zelfportret in een tijd waarin de kunstenaar leed aan een serie van psychoses en depressies en waar hij steeds meer de realiteit met de werkelijkheid verwarde. Je ziet de vermoeide blik, de vage contouren, maar vooral het uitblijven van een echte connectie. Hij heeft zijn meest karakteristieke trekken weggelaten en toch is het onmiskenbaar Ichmienev: de strenge ogen, de haargrens, het revers van zijn vuile ateliersjasje. Hij lijkt te willen zeggen: ‘Kijk dwars door me heen, dan zie je me pas echt.’