Dit drieluik toont de duistere trappen van mentale problemen. Het begint met een lichtgroen brokje op een sombere tegel: een vrolijk masker voor diepe eenzaamheid. Een stap hoger volgt de breuk: de barst weerspiegelt het verlies van controle, de ultieme ontlasting van ondragelijke innerlijke druk.

Bovenaan bloeit een geel bloempje voor Peter Binquersen. Hij zakte voor zijn inburgeringstest en viel door wanhoop van de vijfde etage. De bloem markeert de plek waar zijn tragische strijd ophielt.