De huilende pilaar van Batido toont een smalle, witte zuil waar roestige tranen halverwege uit vloeien. Het werk is een aanklacht tegen de harde realiteit van ongedocumenteerde vluchtelingen in Europa, die nooit een thuis vinden. Tegelijk houdt Batido de kunstwereld een spiegel voor: de drang om via kunst te participeren in andermans lijden. Hij schept een paradox, want terwijl je meeleeft, word je herinnerd aan je privilege om kunst te ervaren, terwijl hijzelf slechts op zoek kan naar nachtopvang. Het werk is confronterend, pijnlijk en stelt vragen over hypocrisie, empathie en onmenselijke systemen.