Fatma Deniz bouwde midden in een steeg een onbereikbaar terras met plastic stoelen, een tafeltje en bloempotten. Zonder trap of deur blijft het geïsoleerd, hoog boven de straat. Samen met de titel ontstaat een krachtig beeld: de elite kijkt neer op de massa, verheven maar gevangen. De goedkope stoelen en dorre planten benadrukken dat dit doel weinig waard is. Wij bewegen vrij, zij zitten vast in hun ivoren plateau. Het werk is een scherpe metafoor voor maatschappelijke ongelijkheid en werd bekroond met de Golden Stain voor Best Artist of the Exhibition.