GG presenteert een schaalmodel van een utopie in de vorm van een leeg, afgebakend landschap. Bezoekers worden uitgenodigd het vierkant te vullen, maar al snel ontstaan er kale vlaktes, voedseltekort en gigantische sigarettenpeuken. De ironie is scherp: elke poging om een utopie te scheppen leidt tot verval. Volgens GG was de wereld ooit een utopie, totdat wij het beter probeerden te maken. Het werk suggereert dat het uitsterven van de mens de enige weg naar een nieuwe utopie is. Een pijnlijk spiegelend landschap over macht, maakbaarheid en de grenzen van menselijke verbeelding.